Wikia


Dalit is de naam die mensen die buiten het kastenstelsel van de hindoecultuur zijn gesloten zichzelf hebben gegeven.

Het gaat om een groep van ruim 260 miljoen mensen, die leven in India, Bangladesh, Nepal, Pakistan en Sri Lanka. Ze zijn letterlijk en figuurlijk 'onaanraakbaar' en staan ook bekend als paria's.

Officieel worden ze in India 'scheduled castes' genoemd. Mahatma Gandhi sprak graag van 'harijan', dat betekent door God bemind. De naam 'dalit' is afgeleid van het Sanskriet 'dal'. Dit woord betekent gebroken, uitgesloten, ontrecht. De Dalits zien daarom in hun naam een geuzennaam die hen oproept om te strijden voor hun politieke en economische rechten en voor maatschappelijke erkenning.

Het kastenstelsel is een ruim 2000 jaar oud systeem, dat mensen verdeelt in verschillende groepen. Deze groepen hebben een bepaalde positie in de maatschappij. Bovendien zijn er aan de kasten bepaalde rechten en plichten verbonden. Het kastenstelsel is gebaseerd op het idee dat mensen fundamenteel ongelijkwaardig zijn. Die ongelijkwaardigheid komt speciaal tot uiting het begrip rituele onreinheid, dat niets te maken heeft met gebrek aan hygiëne in moderne medische zin; hindoes die elk contact met onaanraakbaren schuwen, zullen als pelgrim zonder bezwaar water drinken uit de heilige rivier de Ganges, ook al drijven daar lijken om hen heen. Er bestonden vier groepen:

De Dalits vielen buiten deze indeling; ze waren kasteloos. Ze mochten niet door leden van de kasten worden benaderd. Een belangrijk gegeven van het kastenstelsel is dat kasten erfelijk zijn. Voor ieder kind wordt al voor de geboorte bepaald welke positie hij of zij zal hebben in de maatschappij.

Dalits doen het smerigste werk voor het laagste loon, zoals het opruimen van dode mensen en dieren, het ontstoppen van riolen, het schoonmaken van toiletten en het wassen van kleren die zijn bevuild met bloed of uitwerpselen.

Omdat Dalits ritueel onrein zijn, moeten ze buiten het dorp wonen. Ze mogen geen gebruik maken van de dorpspomp en er zijn voor hen vaak aparte kopjes bij theestalletjes. Leden van andere kasten willen niets aanraken waar een Dalit aan heeft gezeten.

Kastendiscriminatie is na de onafhankelijkheid van India formeel verboden. Het kastenstelsel bestaat in de praktijk echter nog steeds. Dalits worden nog altijd buitengesloten en vernederd. Soms worden ze zelfs gelyncht of gemolesteerd.

De staat India heeft programma's voor de verheffing van deze mensen: het reserveringenbeleid. Dit is een vorm van positieve discriminatie en houdt in dat een aanzienlijk deel van de overheidsbanen en de studieplaatsen moeten worden 'gereserveerd' voor minderheden en de laagste klassen als de Dalits. Maar in de praktijk wordt ook Dalits in betere posities regelmatig te verstaan gegeven, dat ze maar onaanraakbaren zijn. Bovendien geldt het reserveringenbeleid alleen voor overheidsfuncties. In de private sector hebben Dalits nog steeds minder kansen op werk.

Het oplossen van kastendiscriminatie wordt bemoeilijkt doordat overheden het bestaan van het probleem ontkennen.

In 1998 hebben de christelijke kerken zich verenigd in het All-Indian Christian Council. Deze organisatie heeft zich tot doel gesteld de belangen te verdedigen van zowel christenen, als andere onderdrukte groepen uit de Indiase samenleving. Het gevolg hiervan is dat bij de Dalits veel interesse is ontstaan voor het christelijke geloof. De laatste jaren ontstaat daardoor in de Hindoe-maatschappij ook een meer conservatieve stroming die zich (soms met geweld) verzet tegen christenen en christen-Dalits, omdat zij het kastensysteem aan het wankelen brengen. Onder invloed van deze tendens hebben diverse Indiase deelstaten wetten aangenomen, die bekeringen naar andere godsdiensten verbieden.

Dalits zelf hebben zich de afgelopen jaren zowel in Zuid-Azië als internationaal georganiseerd binnen het International Dalit Solidarity Network (IDSN). Binnen dit netwerk hebben zij kastendiscriminatie op de agenda van de Europese Unie en de Verenigde Naties gezet. Het Dalit Netwerk Nederland maakt onderdeel uit van dit internationale netwerk.

De positie van de Dalit-vrouwenEdit

Dalit-vrouwen worden gezien als een afhankelijk aanhangsel van de man. In alle lagen van de samenleving blijft het voor de vrouwen moeilijk een zelfstandig bestaan op te bouwen. Het onderdanige gedrag van de echtgenote garandeert de eer van de man.

Dalit-vrouwen zijn driemaal onderdrukt: ten eerste als armen, ten tweede als vrouwen en ten derde als Dalits. Aanranding en verkrachting van Dalit-vrouwen en meisjes is op het Indiase platteland orde van de dag.

Vooral mannen uit hogere kasten beschouwen de werkende vrouwen als vrije buit. Het idee is dat Dalits geen beschikking over hun eigen leven en lichaam hebben, maar altijd en op alle denkbare manieren hogere kasten moeten bedienen. Ook binnen de Dalit-gemeenschap zelf is geweld tegen vrouwen een groot probleem.

De meest extreme vorm van uitbuiting van Dalit-vrouwen is het systeem van tempelprostitutie. De prostituees, jogonis, worden op jongere leeftijd door een oudere prostituee ingewijd. Bij bepaalde feesten hebben jogonis een rituele functie. Zij worden dan gedwongen tot zeer vernederende praktijken zoals het bijna naakt voor het hele dorp te moeten dansen. In grote steden is weinig tempelprostitutie, maar handel van Dalit-vrouwen voor commerciële prostitutie is een business in opkomst.

Straffeloosheid van geweld tegen Dalit-vrouwen houdt dit geweld in stand. Vrouwen die aangifte willen doen worden vaak wegestuurd door politieambtenaren, die vrijwel altijd van een hogere kaste zijn.

Dalit-vrouwen komen steeds sterker op voor hun rechten. Er zijn veel organisaties van Dalit-vrouwen, zoals de organisatie CaRDS (Community and Rural development Society).

De bekendste strijdster voor de rechten van Dalit-vrouwen is Ruth Manorama. Zij won in 2006 de Right Livelihood Award, de alternatieve Nobelprijs.

In 2006 vond de eerste internationale conferentie over de rechten van Dalit-vrouwen plaats in het Stadhuis van Den Haag, op uitnodiging van Burgemeester Deetman.

Op 13 mei 2007 werd een Dalit-vrouw, Mayawati Kumari, beëdigd als premier van de dichtstbevolkte Indiase staat Uttar Pradesh. Dit nadat haar Bahujan Samaj Party bij de deelstaatverkiezingen de absolute meerderheid had behaald.

Externe linksEdit

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.