Wikia


Adrianus Johannes (Ad) Simonis (Lisse, 26 november 1931) is een Nederlandse kardinaal, voormalig aartsbisschop van het aartsbisdom Utrecht alsmede voormalig metropoliet van de Nederlandse katholieke kerkprovincie.

LevensloopEdit

Simonis kwam uit een gezin van elf kinderen, waarvan hij de oudste was. Zijn vader was tandarts. Hij studeerde voor het priesterschap aan de seminaries van Hageveld en Warmond. Hij werd tot priester gewijd (van het bisdom Rotterdam) op 15 juni 1957. Hij was onder meer kapelaan bij de parochie van het H. Sacrament aan de Sportlaan in de Vogelwijk in Den Haag.

BisschopEdit

Op 29 december 1970 werd hij benoemd tot bisschop van Rotterdam en op 20 maart 1971 bisschop gewijd door kardinaal Alfrink, mgr. Moors en mgr. Bluyssen.

De benoeming tot bisschop van kapelaan Simonis, die mede door zijn optreden op het Pastoraal Concilie als behoudend gold, was in Nederland van meet af aan omstreden. Vanaf het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie van de Nederlandse Katholieke Kerk in 1853 was de gewoonte ontstaan dat de kapittels van de Nederlandse bisdommen van Rome een voordracht van drie namen konden doen aan de paus. Ad Simonis figureerde niet in deze lijst. De benoeming was tegen de zin van kardinaal Alfrink[1][2]. Dit had alles te maken met de eigen weg die de Katholieke Kerk in Nederland in de jaren zestig was ingeslagen onder leiding van de toenmalige kardinaal Alfrink. De veranderingen hadden onder meer te maken met inspraak voor de gelovigen en geboortebeperking. Nadat paus Johannes XXIII in 1963 overleed en werd opgevolgd door paus Paulus VI voelde het Vaticaan de behoefte het gematigd progressieve Nederlands bisschoppelijk college, dat allerlei radicale veranderingen had toegelaten en bepleit, op de vingers te tikken. En al waren er in die roerige tijden meer opstandige kerkprovincies in Europa, de Nederlandse was slagvaardig vanwege de eensgezindheid van het Bisschoppelijk College. Die eensgezindheid werd met de benoeming van Simonis door Rome gebroken. Kardinaal Alfrink, liet zich, volgens kerkhistoricus Ton van Schaik zelfs ontvallen: "Een bisschop behoort er te zijn voor de hele kudde, niet slechts voor het conservatieve deel ervan"[3]. Daarbij kwam dat Simonis, op zijn eerste persconferentie, na zijn benoeming, meteen kritiek uitte op de Nederlandse Bisschoppenconferentie. Hij zei "Het Bisschoppencollege geeft te weinig leiding en is wat al te permissief te werk gegaan". Dit was voor de Nederlandse bisshoppenaanleiding om meteen met Simonis in gesprek te gaan.[4] Tijdens de wijding van monseigneur Simonis stelde Alfrink dat door de benoeming van Simonis "de tegenstellingen binnen de kerkgemeenschap waren vergroot en dat herhaling tot iedere prijs moest worden voorkomen"[5]

Aartsbisschop en kardinaalEdit

Monti - san Clemente 0511-15 chiostro

Ingang van de San Clementebasiliek, met rechts het wapen van kardinaal Simonis

Op 27 juni 1983 werd hij tot aartsbisschop-coadjutor van Utrecht benoemd, met recht van opvolging; sinds 3 december 1983 was hij ook daadwerkelijk aartsbisschop van het aartsbisdom Utrecht. In Rotterdam werd hij opgevolgd door bisschop Bär. Als aartsbisschop van Utrecht was hij tevens de metropoliet van de Nederlandse kerkprovincie, dus als enige Nederlandse bisschop gerechtigd het pallium te dragen, en traditiegetrouw de voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie. Verder is hij grootkanselier van de theologische faculteit van de Radboud Universiteit Nijmegen.

Op 25 mei 1985 werd hij door paus Johannes Paulus II tot kardinaal van de Heilige Kerk van Rome en kardinaal-priester van de basiliek van San Clemente gecreëerd.

Hij leidde de uitvaartplechtigheden van kardinaal Alfrink, zijn voorganger als aartsbisschop. Met kardinaal Kasper - president van de Pauselijke Raad ter Bevordering van de Eenheid van de Christenen - was hij hoofdcelebrant in de uitvaartliturgie van kardinaal Willebrands, zijn rechtstreekse voorganger in het aartsbisdom Utrecht.

Hoewel Adrianus Simonis in 1970 nog gold als conservatief, kwam dit in zijn beleid in het aartsbisdom Utrecht niet tot uitdrukking. Liturgische experimenten en kerkelijke veranderingen konden doorgang vinden. Aan verschillende moderne veranderingen en initiatieven gaf Simonis zijn zegen. Zo sprak Simonis ondanks het uitdrukkelijke kerkelijke verbod op lidmaatschap en ondersteuning van de Vrijmetselarij[6], in de Loge Ultrajectina aan de Maliebaan in Utrecht tijdens een serie lezingen over vrijmetselarij en godsdienstige genootschappen.[7]

Na het overlijden van paus Johannes Paulus II in 2005 vertrok hij naar Rome om te concelebreren bij diens uitvaart. In het conclaaf daarna was hij de enige Nederlander die stemgerechtigd was bij de keuze van kardinaal Joseph Ratzinger tot paus Benedictus XVI.

Kardinaal Simonis was namens de bisschoppenconferentie aanwezig bij het huwelijk van Willem Alexander en Máxima der Nederlanden, alsmede bij de staatsbegrafenissen van prins Claus, koningin Juliana en prins Bernhard.

In maart 2006 maakte hij bekend dat hij, geheel volgens de voorschriften van het Wetboek van Canoniek Recht, die zomer vanwege het bereiken van de 75-jarige leeftijd, zijn ambt ter beschikking ging stellen. Op 13 november 2006 meldde de Volkskrant dat Simonis zijn ontslagbrief bij het Vaticaan had ingediend.[8] Op 14 april 2007 werd in Rome bekendgemaakt dat paus Benedictus XVI de aanvraag voor het ontslag van kardinaal Simonis had ingewilligd. De kardinaal functioneerde daarna als apostolisch administrator, met alle bevoegdheden van de diocesane bisschop, tot het moment waarop zijn opvolger, mgr. Eijk, zijn plaats innam op de zetel van Utrecht.

In 2007 heeft hij zijn gouden priesterjubileum gevierd met een pontificale eucharistieviering in de Mariakerk te Apeldoorn - de kerk waar hij jaarlijks in de Goede Week de oliewijding verricht - en een viering van het mediapastoraat in de St. Nicolaasbasiliek te IJsselstein.

EmeritaatEdit

Op 8 december 2007 nam Simonis afscheid als aartsbisschop van Utrecht en voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie tijdens een pontificale hoogmis in de kathedrale kerk van Sint-Catharina in Utrecht. Bij die gelegenheid werd hij benoemd tot Ridder Grootkruis in de Orde van Oranje-Nassau.[9] Hij was al Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Hij is op 26 januari 2008 als aartsbisschop opgevolgd door Wim Eijk.[10]

Sinds zijn emeritaat in 2008 is hij bewoner binnen de stichting Mariapoli Mariënkroon; onderdeel van de Focolarebeweging

De wapenspreuk van Simonis is Ut cognoscant te ("Opdat zij U kennen").

Zie ookEdit

Externe link Edit

Bronnen, noten en/of referentiesEdit

Bronnen, noten en/of referenties:

  1. Margreet Vermeulen, Omstreden krijtbijter is nu goedaardige middenvelder, De Volkskrant
  2. 'Rusten doe ik wel in de eeuwigheid', Katholiek Nieuwsblad, 31 maart 2001, interview met kardinaal Simonis naar aanleiding van zijn 30-jarig jubileum als bisschop
  3. Margreet Vermeulen, op.cit.
  4. Jan Bluyssen, Gebroken Wit. Vrijmoedige Herinneringen Baarn, 1995, ISBN 90 414 0025 7, p 526
  5. Rusten doe ik wel, Op. Cit.
  6. Congregatie voor de Geloofsleer, 26 november 1983, Verklaring over Vrijmetselaarsloges. In: L'Osservatore Romano, 28 november, 1983.
  7. Loge Ultrajectina
  8. Simonis stelt functie ter beschikking, de Volkskrant, 13 november 2006
  9. Simonis krijgt hoge onderscheiding, ANP/NU.nl, 8 december 2007
  10. Wim Eijk aartsbisschop van Utrecht, NU.nl, 11 december 2007


Smallwikipedialogo
Deze pagina maakt gebruik van (een gedeelte) van Wikipedia. Het originele artikel is terug te vinden op Ad Simonis. De lijst van auteurs is te je vinden op page history. Net zoals de Religie Wiki is Wikipedia ook beschikbaar onder de voorwaarden van de GNU Free Documentation License.
Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.